De Federatie

De eerste selectiewedstrijden

Het Kampioenschap van 'Gooi- en Eemland' in de categorie 'alle maten' was erg belangrijk. Het was erop of eronder, want hier was de enige kans om je te plaatsen voor het Kampioenschap van Nederland. Dat kon individueel, maar je had meer zekerheid als je dat deed met het korpskampioenschap. Won je dat, dan mocht je er ook naartoe! In die jaren zeventig zat ik in korps met de bijnaam het 'Gouden Vijfje'. Zo noemden ze ons korps, omdat we jarenlang in Utrecht alle titels wegsleepten. Dat duurde tot het begin van de jaren ’80 toen eindelijk het befaamde “slopersteam” ons definitief velde. In 1977 waren wij als korps 1 van HSV De Goudkarper onaantastbaar.

Op 13 augustus 1977 visten we twee wedstrijden van anderhalf uur. Elke korpsdeelnemer viste in een ander vak en dat probeerde hij natuurlijk te winnen. Hij kreeg dan één punt enz. Het korps met de minste klassementspunten ging door. De uitslag van de eerste drie korpsen was als volgt:

Nederlands Kampioenschappen 1977

Het Kampioenschap van Nederland was op 10 september 1977. Aan deze wedstrijd deden 367 vissers mee en 47 korpsen. Precies als bij de Federatie werden er twee wedstrijden gehouden van anderhalf uur. Het water was het kanaal Wessem-Nederweert. Ook hier ging het weer om de meeste centimeters! De uitslag van de 30 eerste individuele vissers was als volgt:

Fried Deelen

Fried Deelen werd in 1977 kampioen van Nederland.

In “Hengelsport” zei hij:

“Ik ben natuurlijk geweldig blij met mijn titel. Voor het eerst ben ik Nederlands kampioen “alle maten”, na acht jaar wedstrijdvissen. Mijn resultaat mocht er, gezien veel andere uitslagen, wel zijn: 64 stuks, 30 tijdens de eerste wedstrijd, 34 op de tweede stek. Tien meter en 38 cm totaal, 63 blankvoorns en één pos. Het kanaal Wessem-Nederweert waar het kampioenschap werd gehouden is een prima viswater. Jammer alleen dat er soms zware schepen met zware lading voorbij komen. In de eerste drie kwartier ving ik 28 vissen. Tijdens de resterende 45 minuten van het eerste gedeelte maar zes.

Allemaal het gevolg van de vrij grote deining die door een schip werd veroorzaakt. Het aas dat ik gebruikte bestond hoofdzakelijk uit duivenmest. Verder leem om de ballen gewicht te geven, muggenlarven uiteraard en beschuitmeel. Geen geheime snufjes, reukstoffen of dat soort zaken. Vroeger heb ik wel reukmiddelen toegevoegd, maar omdat ik daar nooit het nut van heb kunnen ontdekken – de vangsten werden er niet beter door – ben ik daarvan afgestapt.”

Rob Heens

Rob Heens en onttroond kampioen van 1976:

In 'Hengelsport' zei mijn medekorpslid

“Fried Deelen wil ik hierbij van harte feliciteren met het behaalde kampioenschap alle maten. Hij is een uitzonderlijke goede visser, die de laatste jaren altijd hoge ogen heeft gegooid. De titel komt hem zonder meer toe, al heeft hij wel twee goede stekken gehad. Maar dat doet niets af aan het resultaat. Volgend jaar probeer ik het weer. Dit keer was het voor mij waardeloos. Niet alleen bij mij trouwens, maar ook bij veel andere wedstrijdvissers. Collega’s die vaak echt wel klasse in huis hebben. Het vangen tijdens het kampioenschap was plaatselijk zeer verschillend.

Twee dagen voor het kampioenschap was ons korps daar nog gaan oefenen. Onder dezelfde weersomstandigheden als zaterdag: in begin zonnig, later meer bewolkt maar wel droog. Het ging redelijk. In een uur ving ik 37 vissen. Onze korpsleden wisselden van plaats; we visten uiteraard ook op stekken die in het wedstrijdparcours lagen. Lopende bandwerk soms, slag over slag noemen we dat. Ondanks dat het over het geheel bekeken toch niet geweldig ging, was het toch heel wat beter dan tijdens het kampioenschap. Twee keer 5 vissen werd het zaterdag, niet meer!

In mijn omgeving waren elf vissen geloof ik het hoogste aantal. Toen wist ik het wel. Geen titel dit jaar. Na tien minuten voelde je al dat het fout zat. Na drie kwartier kreeg ik pas mijn eerste beet. Dan weet je dat je voor een hoge klassering bent uitgeschakeld. In de buurt van een brug, waar vaak wordt gevist en dus aas aan de vis wordt aangeboden, was de situatie beter. Omdat de vis daar constant blijft rondzwemmen, werd er redelijk gevangen. Maar de tussenvakken? Waardeloos. Neem nou nummer 4 in het eerste vak. Normaal geef ik bij wijze van spreken 500 gulden voor zo’n stek. Maar daar werd, dacht ik, totaal zo’n drie meter vis gevangen, dan weet je het wel…

Na het eerste gedeelte wissel je en verkas je naar de tweede stek die je hebt geloot. Omdat het ’s morgens zo tegenviel, had ik uiteraard mijn hoop gevestigd op het tweede deel. Ik dacht: als ik er nog 25 vang, plaats ik me misschien nog bij de eerste dertig voor de naselectie. Vergeet het maar. Wéér vijf vissen! Eigenlijk heb ik het voor mijn korps verpest. Drie van onze leden eindigden bij de eerste vijftig, Evert Aalten werd zeventiende!

Wij hadden een gezamenlijk aas: gemalen hennep, een klein beetje duivenmest en veel muggenlarven. Mijn aas is het niet, maar daar heeft het beslist niet aan gelegen. Op veel plekken heeft gewoon geen vis gezeten. Niettemin alle hulde voor Fried Deelen. Hij behoort volgens mij tot de tien beste wedstrijdvissers van Nederland en heeft de titel zonder meer verdiend.”