Popeye

Het Twentekanaal

Johan Smelt ving Popeye in topconditie!

Ongetwijfeld doet het noemen van het Twentekanaal bij vele karpervissers het bloed reeds tintelen. Dit magische karperwater is overal bekend, zowel in binnen- als buitenland. Al tientallen jaren reizen vele enthousiastelingen ernaartoe om er een karper te verschalken en er een kans te maken op hun eerste dertiger. Ondertussen hebben de insiders het bestand in kaart gebracht en weten ze precies hoeveel grote karpers er rondzwemmen en wat ze wegen. Niet verwonderlijk is dan ook dat de topvissen in de loop der tijd een naam kregen. Een van die vissen heeft zijn domein in de omgeving van Almelo. Door zijn krachtige postuur kreeg hij als vanzelf de naam van de wereldberoemde, spinazie-etende cartoonfiguur Popeye.

Karperkoorts

Bichem Boedhoe een bevriende karpervisser uit Enschede, gaf me vorig jaar het clubblad Karperkoorts van de Karper Groep Twente. Die karpergroep werd in 1996 opgericht onder de hoede van de hengelsportvereniging Vislust te Almelo. Ze bloeit als nooit tevoren en heeft nu 175 karpervissers als lid. Naast tal van karperactiviteiten verspreidt de groep ook het zojuist genoemde karperblad. Met grote belangstelling las ik het oktobernummer van 1997, temeer daar Harald Rollema - toen de ijverige voorzitter van de groep - er een fraai artikel in had geplaatst met als onderwerp de stoere karper Popeye. Harald had met een gedegen onderzoek vele interessante gegevens boven water gehaald. Zijn opzet sprak me onmiddellijk aan en deed me denken aan mijn serie voor Hét Visblad. Eigenlijk paste het daar naadloos in. Enige tijd later gooide ik een balletje op en vroeg aan Harald of ik zijn artikel mocht presenteren aan het grote lezerspubliek. Harald stemde van harte toe. Het resultaat is dit artikel. Vele karpervissers in Nederland zullen het met grote interesse lezen. Vanaf nu is Harald aan het woord.

Tien jaar gejaagd door een karper

Harald: Dit verhaal gaat over een vis die al veel vissers, waaronder ook leden, gelukkig heeft gemaakt. Het is dan ook een 30-plusponds schubkarper, genaamd Popeye. Die naam kreeg hij van Fred Stege, die deze vis in 1989 ving op een gewicht van 30,2 pond. De afgelopen jaren heb ik met veel interesse deze karper gevolgd en ben ik zoveel mogelijk aan het informeren gegaan naar zijn vangstplaatsen, het gebruikte aas, zijn gewicht (groei) en de periode van het jaar dat ie gevangen werd.

Zo stuitte ik op verrassende overeenkomsten. Ik raakte geboeid doordat ik 'm twee keer wist te vangen. Nog steeds beschouw ik 'm als mijn mooiste vis, wat natuurlijk komt door zijn bouw, z'n afmeting en gewicht. Zijn signalement luidt als volgt: zijn lengte is 87 cm. In 1987 woog hij 27,2 pond en langzaam maar zeker kwam daar zo'n tien pond bij. In 1997 werd hij namelijk gevangen op het topgewicht van 37 pond! De vis heeft drie bijzondere kenmerken. Op de eerste plaats is daar een geweldig hoge rug direct achter z'n kop. Verder heeft ie in het midden van zijn rechterflank een zwarte, nieuw aangegroeide schub waar er ooit eentje verloren ging in de periode 1989-1990 en tot slot heeft hij nog een ingescheurde rugvin

Mijn eerste vangst

De eerste keer dat ik in contact kwam met deze vis was in de eerste jaren dat ik op het Twentekanaal begon te vissen. Het was najaar '89 toen Gert Kiewiet, een karpervisser waar ik in die tijd veel van heb geleerd, hem ving op 31 pond. Toen ik destijds zijn foto's zag, was ik direct onder de indruk van deze karper. Zo'n dertiger zou ik ook wel willen vangen! Datzelfde voorjaar was ie trouwens nog een keer gevangen op 31 pond en wel door Jan ter Harmsel uit Vriezenveen, een visser waar ik de laatste jaren regelmatig mee heb gevist. Jan ving geregeld mooie vissen met naar verhouding weinig visuren.

Gastschrijver Harald Rollema met zijn felbegeerde Popeye!

Hij ving 'm op een heel andere stek dan Gert. In het najaar van 1990 zou ik een nacht met Gert Kiewiet gaan vissen. Gert viste al op vrijdag en pas zaterdag zou ik erbij komen zitten. Om 12.00 uur 's middags arriveerde ik bij Gert. Hij zat op precies dezelfde stek waar hij een jaar eerder zijn eerste Nederlandse dertigponder had gevangen. Wat wil het geval, Gert was verkouden geworden en was ziek naar huis gegaan. Die nacht ging ik dus maar alleen. Het was onaangenaam weer, eigenlijk hetzelfde als een jaar daarvoor. Nadat ik om 17.30 uur in het schemer een vis van 16 pond ving, kreeg ik om 20.30 uur een zakker op m'n middelste stok, waarna de monkey-climber langzaam omhoog kwam. Ik sloeg aan en liep gauw vier meter achteruit om de vis voor de obstakels weg te trekken.

Het was hem!

Tien minuten later rolde de vis in mijn net. HET WAS HEM! WAT EEN VIS! Het was "Popeye" en hij was net zo gespierd als zijn cartooneske evenbeeld. Ik kan moeilijk beschrijven hoe het voelt om je eerste dertiger te vangen, maar diegenen die het wel eens hebben meegemaakt, weten precies wat ik bedoel. Na het wegen met m'n Salter, een staafweger, kwam ik tot 31 pond. De volgende ochtend kwamen Gert en Jan. Na een nacht in de bewaarzak te hebben gezeten, woog Gert de karper nogmaals met zijn klokweger en constateerde hij nuchter 29,8 pond. Toch blijf ik 'm voor mijzelf beschouwen als mijn eerste dertiger. Meningen mogen verschillen, maar het is een bewezen feit, dat als je een vis een nacht in een bewaarzak stopt, hij afvalt in gewicht. Maar goed, ik had de vis en vanaf die tijd is die karper mij gaan boeien. Niet alleen de vis zelf, maar ook wat ik uit zijn vangsten leerde over zijn gedrag.

De vangsten

Jurgen Brokelman met Popeye in 1995.

Wie waren de andere karpervissers? Voorzover ik terug kan gaan, is de allereerste vangst die mij bekend is, gedaan in 1985 door Willem Peters van Carp Tackle Holland. Ongetwijfeld zal Popeye voor hem ook enkele malen zijn gevangen, maar tot nu toe heb ik van de jaren vóór 1985 geen verdere informatie. Van de periode 1985-1988 weet ik, dat ie meerdere malen is gevangen, maar dat ie pas in 1989 de grens van de magische 30 pond overschreed. Hieronder volgt een lijstje met de namen van de gelukkige vissers en de jaartallen van hun vangst, tenminste voorzover mij bekend is.

De eerste keer dat ik na mijn vangst in 1990 weer hoorde over Popeye was in 1992. Ditmaal waren het een tweetal Belgen die op uitnodiging van Frank Bekhuis op zijn stek mochten vissen. Ze vingen 'm op 32 pond. Maar wat kon ik er zelf van leren? Popeye was nog nooit in 't hartje van de zomer gevangen en nu op een voor mij totaal onverwachte stek. Vanaf dat moment wist ik ook waar hij zich 's zomers ophield. In 1993 ving Leo Varro hem, maar de stek en het jaargetijde gaven geen nieuwe informatie. In 1994 werd mijn theorie over het trekgedrag van Popeye bevestigd. Begin zomer werd hij namelijk gevangen door een paar Denen in de richting van de stek, waar die Belgen 'm vingen in 1992! Een paar jaar later las ik toevallig een Deens karpertijdschrift met een vangst in Nederland. Wat schetst mijn verbazing? Ik zag die Deense vissers met Popeye!

De tweede keer

In maart 1995 besloot ik een weekend alleen te gaan vissen. De weersvooruitzichten waren niet best. De watertemperatuur was net boven 5º Celsius en er werd ruig weer voorspeld. De vangsten van collega-vissers waren niet geweldig, behalve dan hier en daar een visje. Met mijn boot voer ik in een stief kwartiertje naar mijn stek en gooide daar gewoontegetrouw snel een hengel in plus wat aas. Tot mijn grote verbazing kwam ik het eerste uur niet eens toe aan mijn tweede hengel, zoveel runs kreeg ik. Om 18.00 uur stopten de beten en kon ik genieten van een kopje koffie. Dat was geen sport meer, dat was werken! Rond 08.00 uur werd ik gewekt door opnieuw een dubbele run. Het gekkenhuis ging gewoon door, hoewel niet in die mate van de dag ervoor. Daartegenover stond wel dat de gewichten omhoog liepen.

Herman Wessels ving Popeye zelfs drie keer. Hier op 38 pond!

De top bereikte ik om 11.45 uur met Popeye op 34,3 pond. Nu kon er niks meer stuk. Ik had hem en dubbel! Die avond maakte ik thuis de balans op van een weekend vissen. In totaal kreeg ik maar liefst 27 runs: 1 dertiger, 6 twintigers, 9 van 17 tot 20 pond, 5 onder 16 pond en 6 verspeeld. Opnieuw kwam Popeye op een stek waar ik 'm verwachte, tenminste het jaargetijde in achtgenomen.

1996-1997

In 1996 werd Popeye gevangen door Johan Smelt op een plek die ik pas een jaar later goed begreep. Die plek bleek later namelijk een paaiplaats te zijn, maar daarover straks meer. Het is alweer 1997 als ik met mijn vismaat Dennis Voortman een week lang voer op dezelfde stek waar ik in 1995 dat superweekend had. We hadden het plan opgevat om daar een weekend te gaan vissen. Aangezien ik die zaterdag moest werken, ging Dennis vrijdagavond alvast naar de stek. Echter, tegelijk dat hij daar aankwam, zag hij iemand de stek verlaten. Later bleek die ander Ben Bernds te zijn, iemand die zonder dat hij dat wist op onze voerstek had gevist en tussendoor Popeye ving op 34 pond! Jammer voor ons, maar wat doe je eraan, niks! Dat weekend kreeg ik geen piepje meer. Toch werd Popeye in datzelfde weekend nog een keer gevangen en wel boven de 40 pond!? Hier wil ik verder niet op ingaan, maar het was hem wel (ik heb de foto's gezien).

Evert: Harald, bedankt voor je prachtige artikel!

Felix Ring

Felix Ring met Popeye op 36 pond.

Later in dat voorjaar ving Felix Ring 'm op 36 pond, ditmaal vol hom en klaar om te afpaaien. Het rare van die vangst was, dat de watertemperaturen in dat jaar net niet voldoende waren om de vissen te laten afpaaien. Daardoor ontstond er in 't kanaal over een lengte van 800 meter een ware opeenstapeling van vissen, die allemaal klaarlagen. In een maand tijd werden op dat kleine stukje water een stel hoge twintigers alsmede meerdere dertigponders gevangen. Daarna vertrokken alle vissen onafgepaaid.

Dat bleek ook wel toen Herman Wessels Popeye ving op 37 pond. De verklaring voor dat topgewicht luidt waarschijnlijk, dat de vis z'n hom absorbeerde in zijn lichaam en daardoor flink aankwam. Als ik de gegevens vergelijk, valt het me op dat Popeye elk jaar een vaste route zwemt. Dat is de reden dat ie elk jaar op verschillende stekken is te vangen, maar de plaats waar hangt wel af van de tijd van het jaar. Volgens mij is de verklaring voor zijn trekgedrag terug te voeren op twee dingen, namelijk zijn voortdurende speurtocht naar voedsel en daarnaast zijn drang om steeds weer terug te keren naar de plek waar hij elk jaar afpaait. Ik hoop dat de lezers met dit artikel hun voordeel kunnen opdoen aan de waterkant. Als iemand toevallig Popeye vangt, behandel hem dan met het respect dat hij verdient, zodat iedereen nog lang van deze vis genieten kan.