Naeffje, Vaarwel

44 pond

Chris van Kordelaar vernam pas later dat hij Naeffje had gevangen!

Jarenlang spookte de vangst van een hele grote karper door mijn hoofd.Chris van Kordelaar ving plotseling op de zwoele lenteavond van 13 mei 1989 bij Nieuwegein een spiegelkarper met het geweldige gewicht van 44 pond.

Die vangst riep talloze vragen op en schokte vele karpervissers. In dit artikel wil ik de ware feiten vertellen en het unieke van deze vangst belichten. Ik herinner me dat direct na de vangst elke Utrechtse karpervisser zich afvroeg, waar die Chris van Kordelaar zijn vis had gevangen. Het bericht ging als een lopend vuurtje. In het plasje van Het 2de Veld! Een 44-ponder in zo'n pietluttig watertje? Dat kon gewoon niet. Of toch? Het plasje stond wel in verbinding met het Amsterdam-Rijnkanaal, maar... via een slootje onder de weg en dan was er nog dat rooster. Belette dat niet dat karpers uit het kanaal erin konden zwemmen? Twijfel alom. Welke Utrechter stak toen niet, mijzelf niet uitgezonderd, een stok of steel van een schepnet onder die lange spijlen? Of had Chris die spiegel soms op het kanaal zelf gevangen en wilde hij zijn stek niet vertellen?

Het raadsel?

Dit was een echte gigant. Vergelijk eens Geestmans vis!

Net geen nieuw Nederlands record

Het mysterie werd nog groter toen ik later hoorde, dat die karper al diverse malen eerder zou zijn gevangen. De laatste keer door Joris Weitjens op 2 juni 1988 en wel op de Derde Diem bij Amsterdam. De karper van Chris zou Naeffje zijn, ooit zo genoemd naar een van de vangers: de bekende karpervisser Robert Paul Naeff. Dan was het dus ook de karper op de kaft van het boek Gejaagd door de karper uit 1993. Ik kon het niet geloven, maar toch schreef Joris nadat hij 'm in een nachtelijk avontuur verspeeld had: "Toen we de volgende dag zo samen zaten te vissen, zeiden we al gauw tegen elkaar dat hij weg was. We wisten het zeker. Maar hoe konden we vermoeden dat Naeffje werkelijk op reis was gegaan en nog geen maand later op zou duiken in Nieuwegein; 35 kilometer meer naar het Zuiden!"

In 1996 twijfelde ik nog steeds aan deze boude bewering. In mijn boek Karpervissen, Avontuur en Passie sprak ik het ook uit. Ik begreep toen niet, dat een redelijk honkvaste karper zomaar kon veranderen in een rusteloze globetrotter! Zoveel kilometers? Dat leek me stug. Van Chris' karper zag ik ooit één fotootje. In 1989 stond het in het toenmalige Sportvissersmagazine. Eerlijk gezegd imponeerde die spiegelkarper op dat kiekje me niet zoals bij Joris. Ik heb er vaak naar gekeken en maar weinig bijzondere kenmerken kunnen ontdekken, die overeenkwamen met Joris' vis. Zou het raadsel van Nieuwegein ooit nog worden opgelost? Bij mij sluimerden nog steeds die vragen: "Waar gebeurde die vangst van Chris nou echt? Had hij nog andere, betere foto's? Was het inderdaad Naeffje? Waren karpers boven de veertig pond echt zo zeldzaam in Nederland?"

Chris van Kordelaar

De formidabele verhoudingen komen hier erg goed uit.

Afgelopen winter heb ik de stoute schoenen aangetrokken en Chris benaderd. Ik vroeg hem op de man af of hij wilde vertellen, hoe alles werkelijk is gegaan. Hij was aangenaam verrast en stemde onmiddellijk toe. Dat iemand acht jaar na zijn vangst nog opbelde! Enkele weken later hebben we samen met zijn broer Theo een gezellig gesprek gehad. Het eerste wat Chris vertelde was, dat hij niet zo'n boekenlezer was en jarenlang niets had geweten. Tot Theo het nog niet zolang geleden hoorde van Co Sielhorst, dat iedereen in Nederland beweerde dat hij, Chris, in 1989 Naeffje had gevangen, die beroemde karper uit Amsterdam! Thuis hadden ze de foto's vergeleken en inderdaad legio overeenkomsten gezien. Chris pakte direct zijn foto's.

Toen ik ze zag, werd ook ik aangenaam verrast. Wat bleek? Al tijdens de dril waren er foto's genomen van de karper in het water, dus vlak vóór hij werd geland! Ik aanschouwde unieke plaatjes, maar ook de latere foto's in het donker waren bepaald niet mis. Gezamenlijk hebben we de foto's van Chris nog eens vergeleken met die van Joris. Vrijwel alles kwam overeen: de vorm, de lengte, de naaktheid, de plaats van de schubben en natuurlijk het vrijwel identieke gewicht. Ook ik ben er nu van overtuigd, tenzij iemand alsnog het tegendeel aantoont, dat Chris' karper inderdaad Naeffje was.

Het 2de Veld

Op die fameuze dag in mei gingen drie man - Chris, Theo en vriend André - inderdaad naar het plasje van Het 2de Veld. Voor hen was dat niets bijzonders. Ze visten daar al jaren op karper. Alledrie installeerden ze zich om 17.00 uur aan de rechterkant van het rooster. Zo bestreken ze het hele plasje. Dat rooster met die spijlen? Ach, dat was alleen voor drijfvuil. Of daar karpers onderdoor konden? Ze vingen ze toch! André zat altijd links en viste schuin naar de boom aan de overkant. Theo zat helemaal rechts en viste pal langs de lelies naar de rechterhoek. Chris zat op de middelste plek en viste richting het kanaaltje.

Twee jaar daarvoor had hij dat plekje netjes uitgepeild. Het rechthoekige plasje was daar ongeveer 2,5 meter diep. Waar het ophield en het kanaaltje begon, liep de bodem steil omhoog; naar ongeveer één meter. Chris kreeg de meeste beten in het diepe, dus tegen de onderkant van het oplopende talud. Om de dag voerden ze op elke stek met kikkererwten en boilies. Gisteren had André nog een 18-ponder gevangen en had Chris zijn persoonlijk record verbeterd met een schubkarper van 22 pond. Chris viste met twee kikkererwten geregen op een hair.

Het gevecht

Rond halfzeven verspeelde Chris een sterke vis die met veel bravoure het kanaaltje invluchtte. Na een meter of twintig schoot hij plotseling van de haak. Dat was een beste. Om tien voor halfacht gebeurde het. Chris kreeg een bijzonder krachtige run van een karper die naar de rechterhoek scheerde. Precies op het plekje waar Theo's hengels lagen ontstond een enorme draaikolk, maar de karper zagen ze niet. Ineens voelde Chris niets meer. Verdwaasd had hij naar Theo geluisterd, die schreeuwde dat de lijn slapviel en dat Chris de lijn moest strakhouden. Hoe Chris ook draaide, het hielp weinig. Theo brulde: "Loop naar achteren!"

De karper zwom als een gek naar hun toe. Chris kreeg opnieuw contact en rende terug. Toen zat de karper al onder de hengeltop. Tot hier zal het hooguit twee, drie minuten geduurd hebben, maar toen begon het pas. Ruim twintig minuten lang was het een loodzware ingehouden worsteling geweest. Hoewel de karper nauwelijks door de slip tikte, was hij niet omhoog te krijgen. Voortdurend zwom de karper heen en weer. Eerst een stukje naar rechts, dan draaide hij zich om en trok dreigend weer naar links, naar dat gevaarlijke rooster. Met z'n drieën liepen ze langzaam mee. Theo en André slaakten opmerkingen wat Chris moest doen. Chris voelde en wist het als eerste. Aan zijn ontzettend kromme hengel had hij een ongelofelijke vis.

De allerlaatste foto van Naeffje. Vaarwel!

Deze karper mocht hij niet verspelen. Steeds als hij naar dat rooster trok, brak 'm het angstzweet uit. Constant die massieve kracht die de hengeltop geregeld in het water trok. Het water kolkte en stroomde. Dan draaide de karper weer en voelde Chris de lijn van de rugvin springen en opnieuw ging 't naar rechts. Met z'n drieën liepen ze dan weer mee. Theo herinnerde zich vooral die snaarstrakke lijn die onafgebroken door het water kliefde en dat gefluit van de wind erop. Wat zou eronder zitten?

Het grapje

Plotseling kantelde de vis zich onder water en zagen ze alledrie een kolossale gele vlek. André schreeuwde: "Hé, dat is een dertiger. Ik haal mijn fototoestel!" en hij sprintte direct naar zijn verderop geparkeerde auto. Vanaf dat moment gierde de zenuwen door Chris' keel. Steeds beter zag hij de contouren tot... aan de oppervlakte een enorme spiegelkarper wentelde! Toen schoot André de eerste foto's. Zoiets hadden ze nog nooit meegemaakt. Toevallig had Theo enkele dagen eerder een groot landingsnet gekocht en zijn netje overgedaan aan Chris, maar Theo realiseerde zich nauwelijks de grootte van de karper en jende: "Zo Chris, nu je die grote eraan hebt, zal ik 'm toch maar even scheppen in je eigen netje!" Zo gezegd, zo gedaan. De karper gleed er inderdaad wel in, maar niet verder dan iets over de helft. De staart puilde er helemaal uit. Theo besefte zijn vergissing en herstelde zijn grapje. Wijs van geest trok hij onmiddellijk het net aan de mazen bij elkaar en kon de vis er niet meer uit.

De apotheose

Op de oever beurden ze een enorme homp vissevlees. Ze zagen het met hun eigen ogen. In het net lag werkelijk een ongelooflijke karper! Als bewijs hebben ze ter vergelijking bij de buik van de karper een pakje shag en een bierflesje gelegd. Daarvan namen ze een foto. Het is moeilijk meten met zo'n dikke vis, maar de lengte hielden ze op 97 cm en de omvang op 88 cm. Toen kwam de weging. André had een koperen staafunster die tot 40 pond ging, maar die klapte vast. Fantastisch. Chris had een 40-ponder! Als een gek reed Chris naar de plaatselijke hengelsportwinkelier Sjaak Peters, maar die kon hem niet verder helpen. Sjakie had wel een digitale klok, maar ook die ging niet boven de 20 kilo. In arren moede heeft Chris toen thuis maar een personenweegschaal opgehaald.

Die hebben ze op het asfalt van de weg gezet en de weging daar zo eerlijk mogelijk gedaan. Met de karper in een bewaarzak is Chris erop gaan staan en heeft daarna zijn eigen gewicht eraf getrokken. Ongeveer 45 pond bleef over. Voor de zekerheid hebben ze het gewicht naar beneden afgerond en vastgesteld op 44 pond. De ware feiten weten we nu. Dit was Naeffje's laatste vangst. Hij is nooit meer terug gevangen. Hopelijk leeft en zwemt hij nog op dat ontzagwekkende Amsterdam-Rijnkanaal. Acht jaar later weet niemand meer hoe groot hij is. Vast en zeker verpletterd hij elk mogelijk record. Wie weet, zien we die prachtige spiegelkarper ooit nog terug.