Nico Verheul

Evert: Eerst wil ik jou, Nico, complimenteren voor je interesse en inspanning om voortdurend mensen te porren om 's avonds langer te mogen doorvissen en omdat ook jij het initiatief genomen hebt voor die laatste spiegeluitzetting. Het mag best gezegd worden, dat je nooit te beroerd bent om je handen uit je mouwen te steken voor de belangen van de karpervissers in het algemeen. Jij en Willem Beijeman zijn beiden, geloof ik, met de pet rondgegaan voor een kleine bijdrage van de karpervissers zelf, zodat de OVB een extra kwaliteitsselectie op die kleine spiegeltjes kon toepassen. Namens vele karpervissers van harte bedankt.

Licht schuifloodje

Nico Verheul met de Grote Rijenkarper op 35 pond.

Evert: Ik weet dat jij en je zoon Matthew in Woerden wonen. Die 15 kilometer lijkt niet ver, maar om elke dag dat stuk te rijden om te voeren of te vissen, gaat op den duur niet in je kouwe kleren zitten. Er gaat geen dag voorbij of jullie bevinden je wel ergens aan het water of op de plassen bij Leo. Jullie doen er veel voor en een mooie beloning kan af en toe niet uitblijven. Vertel eens wat over jullie visserij?
Nico: Het lijkt me het beste, dat Matthew eens eerst vertelt hoe we hier gekomen zijn.
Matthew: Ongeveer drie jaar geleden kwam ik hier voor het eerst met, zoals ik hem toen noemde ome Helmut van Schaik, je weet wel onze ex-recordhouder. Die had me naar Leo meegenomen. Die eerste keer vergeet ik nooit. We zaten in een bootje en visten ieder met een hengel op dezelfde stek zo'n tien meter naast elkaar. Het systeem was een eenvoudig 15-grams loodje, schuivend dus. De indicatie was een heel licht wakertje, een klein balletje en het aas was een boilie. Het ging zo. Ineens kreeg Helmuts wakertje een paar kleine tikjes en hij legde me toen uit, dat er vermoedelijk een karper in de buurt was. Volgens hem gebeurde het dan heel vaak, dat na die voorzichtige tikjes op die ene hengel, zo'n 10 of 15 minuten later er een aanbeet volgde op de andere. Daarom zei hij dat ik heel goed op moest letten.

Matthew ving deze spiegel van 27,5 pond op een licht schuifloodsysteem.

Matthew: Dat wachten en die spanning was ongelooflijk. Inderdaad schoot mijn waker even later gestaag omhoog en Helmut instrueerde me, dat ik me even moest inhouden en op het juiste moment, als ie echt doorzette, past moest slaan! Zo ving ik mijn eerste Nieuwkoopkarper. De sport in die boot was echt fantastisch. Op die manier heb ik later nog heel wat karpers gevangen. Zie deze foto met deze mooie spiegel van 27,5 pond. Die ving ik dus met dat lichte schuifloodsysteempje. Tegenwoordig vissen we, net als de meeste vissers, met het vastloodsysteem. Volgens ons roken die karpers op de een of andere manier toch onraad met dat lichte loodje. Je zag dan een harde felle tik en er gebeurde niets meer.

De resultaten

Evert: Via jou is dus ook je vader hier gekomen. Hoe ging het met de resultaten?
Matthew: Hartstikke goed. We voelen ons met al die mooie Nieuwkoopkarpers erg verwend. In de grachten van Woerden moest je het hele jaar hard vissen om hooguit een 25-ponder aan de haak te slaan. Lang was ik hier niet bezig of ik ving op de Wijde van Vliet, op 18 september 1997, die oude spiegelkarper van 37 pond! Dezelfde vis waarmee ook Mark Schuringa in Speurtocht naar Giganten (pagina 42) staat, maar jammer genoeg is die vis er na mij en na die vissterfte in 1998 er niet meer uitgekomen. Misschien heeft ie het loodje gelegd.

Matthew met de oude 37'er die regelmatig bij Leo Sportvissersbedrijf gevangen werd.

Nico: Ja en een paar weken later nadat Matthew die 37'er had, ving ik eind september 1997 die bekende Grote Rijenkarper die óók in Giganten stond. Ik had 'm op 35 pond. Helaas zijn mijn foto's niet zo mooi, maar mijn vissen bewaar ik nauwelijks. Meestal zet ik ze snel weer terug. Daarom zijn mijn meeste foto's ook in het donker genomen. Kijk maar, die foto met die rijenkarper is erg donker. Je moet zelf maar weten of je 'm gebruikt. Betere heb ik niet.

Aas en aanpak

Evert: Een laatste vraag. Vertel eens wat over jullie manier van vissen en over de vangsten van het afgelopen jaar 1999. Hoeveel dertigers hadden jullie en waren jullie daarmee tevreden?
Nico: We bevoorraden samen continu een aantal stekken en dat doen we hoofdzakelijk met zelfgemaakte boilies, want daar hebben we meer vertrouwen in dan in die koopboilies. Zo'n drie keer per week vissen we ieder om en om op een voorbereidde stek. In de meimaand ging het hier bij Leo bijzonder slecht en blankten heel wat vissers, behalve bij die Engelsen die verderop zaten. Vermoedelijk was de vis bij hen. Pas later ging het ook bij ons goed lopen. Dit jaar hebben we samen ongeveer 50 karpers gevangen en daarvan was zo'n 70 % boven de 20 pond. Matthew had een mooie schub van 32 en ik ving eind oktober, bij zeer koud water, nog een mooie schubkarper van 35 pond! O ja, ik zie dat je heel wat fraaie foto's hebt van spiegelkarpers voor je artikel, maar bij ons was slechts 10 % een spiegel en dat gold ook voor de andere karpervissers. Begrijp je onze wens naar spiegels?
Matthew: Het meest onvergetelijk van het afgelopen jaar vond ik een 35 minuten durende, zeer inspannende dril van wat naar later bleek een 20-ponder was. Hoewel het dus geen grote vis was, gaf die oersterke vis me een geweldige sport. Over die dertigers wil ik nog opmerken, dat we hier echt niet vissen met de gedachte om bijvoorbeeld de man zes dertigers te gaan vangen of om een bekende veertiger na te jagen. Voor ons is het meer de spanning die hier heerst, dat op Leo's water alles mogelijk is.
Nico: Dat is zo, maar laten we niet schijnheilig doen. Ik geef heus wel toe dat ik graag een grote karper wil vangen, maar volgens mij zijn er toch heel wat vissers gefrustreerd bezig, omdat ze denken te moeten presteren. Het plezier gaat daardoor makkelijk verloren. Al met al zijn wij alletwee bijzonder tevreden met onze eigen visserij.

Ik zit me al uren suf te pennen en twee kopjes koffie van me zijn al koud. Volgens mij heb ik nu wel genoeg notities, dus... lijken me jouw laatste woorden Nico een prima einde. Alledrie hartelijk bedankt.