Hubert Muller

Pikachou

een waar verhaal van Hubert Muller

Op boemeltocht

Hubert Muller met Pikachou - 23,8 kilo!

Als ik na afloop van een vissessie weer naar huis reis, krijg ik altijd van binnen een beetje bitter gevoel, het lijkt op een 'kleine dood'. Terwijl het hart toch soms vol is van vreugde door een behaald succes. Die gemengde gevoelens kunnen ertoe leiden, dat ik de ene keer in de auto razendsnel alle kilometers wegvreet van de autobaan om thuis het bed in te duiken en dat ik de andere keer over kleine landweggetjes boemel en hoop dat ik een 'Paradijs' vind voor de volgende trip. Meestal kies ik de tweede optie. Zo verdwaalde ik in de zomer van 1999 tijdens mijn terugkeer van Cassiën in de binnenlanden van Frankrijk. In alle verwondering stuitte ik op een water, dat door alle vissers vergeten scheen te zijn. Alle succesfactoren waren hier verzameld. In een schitterend natuurlandschap stroomde tussen de talloze gezonde bomen een mysterieus water. Hier kon het zijn, dat een karper nog nooit een boilie zag!

Return to Eden

Bijna één jaar later dreef mij iets naar dit water toe. Na een slapeloze nachten ging ik op weg als de 'Carpist - FBI - Investigator'. Ik had genoeg bereid voedsel meegenomen en een heleboel boilies. Nu kwam het uur van de terugkeer naar 'Het hof van Eden'. Spoedig raakte ik bitter teleurgesteld. Mijn Paradijs was veranderd in een verschrikkelijke vuilnishoop. Het lag er bezaaid met lege flessen en oud papier en bovendien hing er een verschrikkelijke lijkenlucht. In het bos ontdekte ik de ontbindende kadavers van reuzenvan meervallen. Ze varieerden in gewichten van 40 tot dik 60 kilo! En ze waren allemaal zonder kop! Blijkbaar afgesneden om aan de muur dienst te doen als jachttrofee! Uit het gedumpte papier zou zeker de oorsprong van die lui nog kunnen herleiden. Nog steeds is er één land waar men het begrip 'No Kil' niet begrijpen wil. Zo liep ik met pijn in 't hart langs het water. Met die afschuwelijke beelden op mijn netvlies en een stinkende lucht in m'n neus. Ik hoopte maar één ding: dat ik een andere mooie plek aan deze rivier kon vinden! Na enkele kilometers vond ik een veldweggetje, dat mij dieper het bos inbracht. Een echte wildernis, zoals ik het graag heb. Het water stroomde rustig en was spiegelglad zoals tevoren. 't Is was hier wel smaller, maar waarom zou het hier niet lukken?

Meervallen

Yannick Iffli in dialoog met Pikachou.

Drie uur later zat ik in mijn bivvy en dronk een dampende bak hete koffie en ik rookte een sigaret. De hengels stonden er prima bij. Het watertje had zojuist enkele geheimen prijsgegeven toen ik de beelden zag op mijn visvinder. Of er karpers te zien zijn, wil ik eigenlijk nooit weten, het belangrijkste was het bodemprofiel. Op stromend water zwemmen karpers dikwijls meerdere keren voorbij op zoek naar goed voedsel of ideale plekken. Hoe wilder de vissen zijn, hoe minder ze zich laten tegenhouden. In dit soort wateren is een overvloed aan natuurlijk voedsel en een jaar eerder had ik dat al gemerkt.

Zouden ze mijn boilies wel willen hebben? Bleven nog die enorme meervallen, waar ik niet zoveel rekening mee had gehouden, maar ze dwongen mij nu wel om dit probleem 'Coup par Coup' op te lossen. Die beesten werden reusachtig groot en waren staat om alle karpers te verjagen. Onder genot van die koffie, zag ik de eerste karperjump! Geen reus, maar het beloofde van alles. Mijn devies is: de wakers blijven altijd stilhangen tot je denkt, dat je moet inpakken!

De panachee

Vier hengels had ik strategisch met de boot uitgevaren om precies te kunnen vissen. Sinds een paar jaar zet ik alles op mijn boilies met Full Naturel Power. Dat is een mix met een laag eiwit% en dus een hoog koolhydraten% en hij bezit heeft een rijke naturelle geur: puur Zimt. Ik wil geen fishmix gebruiken vanwege die lastige meervallen - ook wel catfish genoemd. Het barstte er hiervan. Met deze boilies is het mogelijk de wilde karpers aan te lokken en aan bijtlustiger te maken, het is zoiets als een beetje temmen. Daarom wil ik ook beslist niet overvoeren! Dit is mijn strategie als ik ga vissen op vreemd water. Maar bij dit soort wateren is er altijd dat probleem van die catfish of die jonge meervalletjes. Ze kunnen echt een goed geplande karpersessie in een ware nachtmerrie veranderen.

Voor de zekerheid heb ik bij dit watertype altijd een voorraadje tigernuts bij de hand, want als die meervallen voluit voor die boilies gaan, heb ik altijd nog die troef van die noten! Dat is de reden dat ik heel vaak vis met de panachee, ofwel de combinatie, van één boilie en één tigernut op één hairtje. Als ik voer hou ik het op circa 20 boilies die ik overal heenschiet en daarna gaan er bij elke hengel nog eens 20 tijgernoten en wel zo hotspot als op de deurmat. Ik ken het water niet en als het nodig mocht zijn, kan ik nog altijd bijvoeren. Korte tijd later - om drie uur in de middag - komt er onweer opzetten. Gelukkig wordt het door de wind verstrooid. De luchttemperatuur daalt er wel door.

De eerste karper

Big Nox: een beauty van een Franse leder.

Nu bespeur ik meer en meer activiteiten aan het wateroppervlak. Vooral aan de overkant waar het water slechts een metertje diep is, vlakbij in het water omgevallen bomen. Van die meervallen heb ik nog steeds geen last, terwijl er toch al niet minder dan een stuk of tien van die knauwelende catfish onder mijn neus zijn doorgetrokken. Man, als die groot worden! Ook hun ouders schijnen niet in mijn aas geïnteresseerd te zijn en hopelijk mag dat lang duren. De dag nadert zijn einde. Plotseling word ik door de zwiep van de rechter beetverklikker uit mijn wonderschone blonde droom gerukt! Gruwelijk...! De strijd barst los, de boot ligt klaar en ik stort me erin, maar de run is niet zo sterk en even later land ik een spiegelkarper van 11,3 kg. Dat doet de burger goed, zeker als de twijfels en raadsels komen. De nacht beloofde veel..., maar bleef ijzig stil. Behalve dan een stuk of drie, vier jumpjes die duidelijk kwamen van meervalletjes.

Pikachou!

De volgende morgen ontwaakte ik door dringende nood! Zo, dat was achter de rug. Nu mag er eentje afrollen dacht ik nog, maar de beetverklikker was sneller dan mijn gedachten. De run was vol power. Ik sprong in de boot en merkte meteen dat het een zware, nerveuze vis betrof. Hij had op de rechterhengel aangebeten en zwom tegen de stroom in, een boom voorbij en dook in een enorm lelieveld. Mijn elektromotor maakte van de bladeren een grote groene spinaziezee. Als Popeye, de spinaziekoning, moest ik alle krachten aanspreken. De 3 1/2 lbs hengel boog zich tot in het extreme en het duurde en duurde maar. Ik hoopte één ding: dat de gigant niet naar die omgevallen bomen zwom, of één van mijn andere drie lijnen zou meenemen. Vooral niet, omdat hij nu weer stroomafwaarts trok.

Tweemaal probeerde hij zich tussen die stronken te verstoppen, maar mijn hengel en nylon kregen het laatste woord! De strijd duurde 20 minuten en tot driemaal toe zag ik alleen het lood en niet de vis. Nog een keer stak de vis dwars over naar het ondiepe gedeelte. Geleidelijk werden de rushes zwakker, maar het gewicht bleef zwaar voelen. Uiteindelijk kreeg ik hem nog vlot in het natte net. Op de kant woog het enorme beest 23,8 kg en met dat gewicht verpletterde deze karper met 4,8 kg mijn Personal Best! Bovenal was het een prachtige schubkarper, waarvan ik weet dat er in Holland zoveel zwemmen, maar deze was helemaal gaaf en perfect en miste geen enkele schub. Ik doopte haar naar Frans gebruik Pikachou! Een uur later ving ik nog een karper van 7,3 kg en hoewel die een heel stuk kleiner was, schonk hij me toch veel vreugde. Yannick, een vriend uit de omgeving arriveerde rond het middaguur en samen maakten we de foto's. En nog steeds, zo hoop ik althans, zwemt Pikachou nog steeds mét zijn kop én met al zijn schubben nog heel veel dagen in zijn mysterieuze water.

Het doublet

Hubert en Yannick met links Golderak op 24 kilo en rechts Peggy op 25 kilo!

En ook Golderak en Peggy zwommen in Huberts paradijs!